Zaterdagochtend ergens in 2018, Nuenen uit met mijn 3-tallen teampje. De wedstrijdjes zijn al even bezig en Kareltje (fictieve naam) van 7 staat in de wissel. De velden van Nuenen missen op dat moment wat onderhoud, waardoor het gras aan de binnenkant van de boarding redelijk hoog staat. 

Voor mij rennen 6 jongetjes met zijn allen achter de bal aan. Naast mij is Kareltje verdwenen. Hij zit op zijn hurken langs de boarding bij het hoge gras. 

Als het zijn beurt is om te wisselen moet ik hem 2 keer roepen. De eerste keer kijkt hij wat bedenkelijk om en gaat verder met waar hij mee bezig was. De tweede keer komt hij met een tevreden gezichtje naar mij toe en verteld met een grote glimlach: “Ik heb de slakkenfamilie weer bij elkaar gezet.”.  Ik beantwoord zijn, blijkbaar voor hem belangrijke mededeling, met een grote glimlach en zeg; “Heel goed Karel, en nu weer lekker hockeyen.” 

En met een tevreden gevoel en een glimlach op zijn gezicht loopt hij het veld in om vervolgens op een redelijk slakkentempo deel te nemen aan de wedstrijd. 

Zaterdagochtend september 2025, op weg naar een wedstrijd van één van mijn jongens kom ik Kareltje tegen. Ondertussen een grote puber die in de O16 speelt. Met een tevreden blik loopt hij terug naar het clubhuis, net klaar met zijn wedstrijd. Hé Karel, hoe is het? lekker gehockeyd? groet ik hem. En met diezelfde tevreden glimlach van 7 jaar geleden laat hij me weten dat het goed gaat en hij lekker gespeeld heeft.  Ik weet dat nu nog altijd zijn tempo niet op de 100 ligt, maar dat hoeft voor hem ook niet. Ik heb hem door de jaren heen zijn eigen ding zien doen. Radslagen op het veld tijdens de training, gewoon lekker door de oefeningen heen gaan en tevreden de velden zien aflopen. 

Deze jongen staat voor mij centraal voor al die kinderen die niet perse op 100% hoeven te hockeyen om het naar hun zin te hebben. Ik geef ondertussen genoeg breedte teams training om te weten dat je met 60% ook heerlijk kunt sporten. De andere 40% wordt besteed aan bijkletsen, je trainster allerlei vragen stellen die niks met hockeyen te maken hebben, en elkaar leren kennen als persoon. Of te wel, zich te ontwikkelen als mens. 

Kinderen moeten met rode konen van het veld af komen, is iets wat je vaak hoort. Maar is dat ook echt zo? Wat is het doel van een training en wedstrijd? Is dat 100% uit jezelf halen en kei hard werken? Of is dat ontwikkelen, groeien en samen ervoor zorgen dat je een leuke en goede wedstrijd gespeeld hebt? 

Jazeker, de intentie is altijd om kinderen lekker te laten bewegen. Ze aan te sporen actief mee te doen, lekker over het veld te rennen en samen plezier te maken. Maar gaande weg het seizoen kom je er als trainer en coach ook achter welke kinderen persé met rode konen het veld af willen stappen, en welke kinderen daar minder behoefte aan hebben. 

Loop eens door! Doe nu eens mee!  Jongens, meer op je mannetje!  Nee, niet in de stick van de tegenstanders! 

Hoor je het jezelf al roepen? Je hebt misschien gelijk, maar dit is als het lucht uit de banden laten lopen van een auto. Hij gaat er niet sneller van rijden. 

Blijf de kinderen lekker aansporen en aanzwengelen door ze te complimenteren. Goed gelopen!  (ook al was de tegenstander sneller) Mooi verdedigd! (ook al is er gescoord, maar hebben ze hun best gedaan)  Goed zo! Mooie harde pass!  (ook al is die in de stick van de tegenstander) Dat is brandstof voor hun. Daar gaan ze op aan. En dat het misschien beter kan, dat is voor een ander moment. 

Op deze manier ontwikkelen en groeien ze, dan komt die glimlach op het gezicht en voor degene die willen, rode konen op de wangen.